هنگام برنامه ریزی برای راه اندازی تولید خوراک ماهی، بسیاری از صاحبان مزرعه با یک محاسبه ساده شروع می کنند:روزانه به چه مقدار خوراک نیاز است؟بر اساس این عدد، آنها ظرفیت دستگاه مورد نیاز را تخمین می زنند. این رویکرد منطقی است - اما در عمل، اغلب فقط بخشی از داستان را بیان می کند.

در بسیاری از پروژه های واقعی، ظرفیتی که مشتری در ابتدا انتظار دارد و ظرفیتی که در نهایت توسط تیم مهندسی توصیه می شود یکسان نیست. این تفاوت معمولاً ناشی از نحوه انجام تولید خوراک در محل، به جای خود تقاضای خوراک است.

تولید خوراک فقط روشن کردن آسیاب پلت و اجازه دادن به آن برای کار مداوم نیست. یک چرخه تولید معمولی همچنین شامل موارد زیر است:

• آماده سازی مواد اولیه، وزن کردن و دسته بندی
• اختلاط قبل از پلت زنی
• راه اندازی و پیش گرم کردن دستگاه
• تمیز کردن و بهداشت بعد از تولید

تمام این مراحل زمان می برد. در نتیجه، زمان تولید موثر در روز اغلب بسیار کوتاه تر است از آنچه در طول برنامه ریزی اولیه فرض می شود.

عامل دیگری که اغلب دست کم گرفته می شود، نیروی انسانی است. در بسیاری از مزارع، نیروی کار محدود است. افزایش ساعات کاری به معنای هزینه های اضافه کاری است، در حالی که اجرای شیفت های متعدد، هزینه های پرسنلی را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. تعطیلات آخر هفته، تعطیلات و حجم کاری فصلی نیز بر نحوه برنامه ریزی تولید تأثیر می گذارد.

به دلیل این محدودیت ها، تجهیزات به ندرت هر روز در حداکثر ظرفیت نظری خود کار می کنند. این یکی از دلایل اصلی است که چرا یک محاسبه ظرفیت صرفاً ریاضی ممکن است با شرایط عملیاتی واقعی همخوانی نداشته باشد.

در عمل، ظرفیت فقط به معنای برآورده کردن میانگین تقاضا نیست. همچنین یک بافر فراهم می کند. ظرفیت کمی بالاتر به تولید خوراک اجازه می دهد تا در بازه های زمانی کوتاه تری تکمیل شود، که فشار را در مواقعی که برنامه ها فشرده هستند یا تاخیرهای غیرمنتظره رخ می دهد، کاهش می دهد. برای عملیات مزرعه، این انعطاف پذیری اغلب ارزشمندتر از به حداقل رساندن اندازه دستگاه است.

به همین دلیل است که “ظرفیت مناسب” محاسبه شده توسط مشتری و ظرفیتی که در نهایت توسط تامین کننده پیشنهاد می شود می تواند متفاوت باشد - هر دو منطقی هستند، فقط بر اساس دیدگاه های مختلف.

انتخاب تجهیزات موثرتر معمولاً زمانی انجام می شود که محاسبات تقاضای خوراک با درک عملیات روزانه، در دسترس بودن نیروی کار و ریتم تولید ترکیب شود. نگاه کردن به کل تصویر از ابتدا به جلوگیری از محدودیت ها در آینده کمک می کند و منجر به تولید خوراک روان تر و قابل اطمینان تر در دراز مدت می شود.